Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Μαθητικές παρελάσεις

Χαριτωμένο το έθιμο της παρέλασης δεν λέω. Καυτά κορίτσια, πολλά στραγάλια και ατελείωτοι πολιτικοί λόγοι στην πλατεία από τον παπά και τον δήμαρχο. Κάτι μεταξύ Κολοκοτρωνιτσίου και Δεληγιάννειου Παρθεναγωγείου δηλαδή. Υπάρχουν βέβαια αυτοί που αισθάνονται περήφανοι την μέρα της παρέλασης. Είτε αυτοί είναι γονείς και καμαρώνουν για το παιδί τους, είτε πολίτες των οποίων η εθνική υπερηφάνια εκφράζεται μέσα από την παρέλαση.

Εγώ προσωπικά βλέπω με αδιαφορία και γελάω όταν σκέφτομαι και τους εμπνευστές των παρελάσεων αλλά και τους συμμετέχοντες καθ'οιονδήποτε τρόπο. Θα γελούσα , ίσως, με τους εμπνευστές των, αν και αυτοί έχουν προ πολλού "χαιρετήσει",οι οποίοι στην εποχή τους ίσως και να μην είχαν άλλο τρόπο να εμπεδώσουν τον εθνικό χαρακτήρα και την αίσθηση της ομοιογένειας και συνέχειας του συνόλου των Ελλήνων πολιτών (δεκαετία του 1930). Αυτούς με τους οποίους γελώ όμως σήμερα είναι αυτοί οι πολιτικοί που εκφράζουν την άποψη της επιβολής ενός στρατιωτικού εθίμου σε ένα χώρο εκπαίδευσης που δεν προσφέρει τίποτα στους ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ. Οι οποίοι κυβερνώντες συν των τέκνων τους, θα μπορούσαν αν θέλουν να προσφέρουν, να καταταγούν στον στρατό, κι όχι να είναι σε γραφεία στην "παραμεθώριο" Κατεχάκη...

Τα παιδιά είναι όπως και να το δει κανείς οι χαμένοι της υπόθεσης! Χαμένες διδακτικές ώρες για τις πρόβες της παρέλασης,ανύπαρκτη αργία για αυτά,ώρες κούρασης περιμένοντας δοξολογίες,ομιλίες και αποβολές ή απουσίες για την μη συμμετοχή. Κυρίως όμως το γεγονός ότι μετά το πέρας αυτής της εκδήλωσης οι μαθητές δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τι έγινε πότε (π.χ. Κολοκοτρώνης με Γερμανούς) αποδεικνύει ότι όσοι πιστεύουν ότι οι μαθητικές παρελάσεις είναι ωφέλιμες για την ιστορική συνείδηση των μαθητών των ελληνικών σχολείων, εθελοτυφλούν! Η ιστορία ποτέ δεν μαθεύτηκε μέσα από παρελάσεις και λόγους δημάρχων. Μόνο μέσα από αυτόβουλη μελέτη και ελεύθερο και δημιουργικό πνεύμα κατανόησης των ιστορικών γεγονότων!

Οπότε τώρα εύλογα έρχεται το ερώτημα. Αν οι παρελάσεις δεν εξυπηρετούν τον σκοπό για τον οποίο καθιερώθηκαν, γιατί να διατηρηθούν; Ορισμένοι πιστεύουν ότι είναι μία χρήσιμη εμπειρία, άλλοι για να έχουν δικαιολογία για καφέ μετά την παρέλαση, μερικά παιδιά για να χάνουν μαθήματα (εντός αυτών κι εγώ) και άλλα παιδιά γιατί αισθάνονται εθνικά υπερήφανα όταν παρελαύνουν. Το ζήτημα όμως είναι ότι πέρα από την δημοκρατία πρέπει να σκεφτούμε την εκπαίδευση και την ελευθερία των παιδιών.

Το τελευταίο αναγνωρίζεται με υπουργική απόφαση, αλλά στην ουσία καταπατάται με την εφαρμογή πειθαρχικών μέτρων κατά όσων δεν ήθελαν να παρελάσουν. Προσωπικά δεν συμμετείχα και για αυτό δεν ανταμείφθηκα με 19 στο μάθημα της Γυμναστικής όπως άλλα παιδιά,μετά από απόφαση της γυμνάστριας. Ποσώς ενδιαφέρομαι! Απλώς ήθελα να τονίσω αυτά που δεν φαίνονται και δεν λέγονται εκτός των σχολείων. Όσο για την εκπαίδευση,θα προτιμούσα εκπαιδευτικές επισκέψεις σε χώρους όπου μπορεί να αναπτυχθεί και να καλλιεργηθεί η ιστορική συνείδηση. Εκδρομές σε σημεία που έγιναν σημαντικές μάχες ή πράξεις αντίστασης,επισκέψεις σε μουσεία και άλλες σχολικές εκδηλώσεις. Ορισμένα άλλα ερωτήματα μπορούν να τεθούν:

Και σε περίπτωση κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων τι τις αναπληρώνει; Μα φυσικά οι στρατιωτικές παρελάσεις για όσους τις παρακολουθούν οι οποίες γίνονται ανά την Ελλάδα.

Και τι θα γίνει με αυτούς που θέλουν παρέλαση; Σε δημοκρατία ζούμε ας αφήσουμε τους μαθητές να επιλέγουν. Και σαν το καλύτερο μάθημα για την δημοκρατία, την υπεράσπιση της οποίας επικαλούνται πολλοί, μια επιλογή θα ήταν να αφήσουμε τα παιδιά να αποφασίσουν. Όποιο σχολείο ψηφίζει "κατά", ας μην κατεβαίνει για παρέλαση.

Κι αν αυτά τα παιδιά που θέλουν δεν μπορούν σε περίπτωση που η πλειοψηφία δεν θέλει; Για αυτά τα παιδιά μία είναι η λύση. Να ενσωματωθούν σε κάποιο σχολείο που θα κάνει παρέλαση,μόνο για την ημέρα της παρέλασης. Και για να αποφύγουμε αυτή την στοχοποίηση θα έπρεπε οι μαθητικές παρελάσεις αν συνεχίσουν να γίνονται, να διεξάγονται κάτω από την αιγίδα των δήμων με την επίβλεψη καθηγητών και με τις πρόβες να λαμβάνουν χώρα κατά το Σαββατοκύριακο,oύτως ώστε να αποφέυγονται οι χαμένες διδακτικές ώρες.

Εν περιλήψει, προσωπικά είμαι υπέρ της κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων, έναν αναχρονιστικό, άχρηστο και χαβαλετζίδικο θεσμό ο οποίος και δεν εκπληρώνει κανένα εκπαιδευτικό σκοπό αλλά και έχει αρκετά μειονεκτήματα όπως προανέφερα (χαμένες διδακτικές ώρες,επιβολή κυρώσεων για μη εμφάνιση,κτλ). Στην θέση τους υπάρχουν πολλές πιο ουσιαστικές επιλογές για την μέρα μίας εθνικής επετείου (επισκέψεις,παρουσιάσεις εργασιών μαθητών,κ.α) για να τιμηθούν οι αγωνιστές και να θυμηθούν οι συνεχίστες αυτών των αγώνων γιατί έγιναν αυτές οι θυσίες.

Και για να μην αδικώ όσουν επιθυμούν την συνέχιση της παρέλασης,για τους δικούς τους λόγους, προτείνω όπως και πριν την πραγματικά ανεμπόδιστη και αβίαστη επιλογή των μαθητών, είτε ομαδικά (με ψηφοφορία), είτε ατομικά, χώρις κυρώσεις ή στιγματισμό, για το άν θα κάνουν ή όχι παρέλαση.


Ο κατά παράταξη βηματισμός έμπροσθεν των πολιτικών και των παπάδων δεν έκανε κανέναν Έλληνα. Μόνο ραγιά!

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Το πόνημά σου αυτό προσωπικά εμένα με αφήνει αδιάφορο, είναι τόσα τα λάθη και οι ανακρίβιες, και φυσικά η εμπάθεια, που θα ήταν χάσιμο χρόνου να ασχοληθεί κάποιος, άσε που είναι και φανερό από το ύφος σου ότι δεν μπλογκάρεις για να βελτιώσεις τον εαυτό σου αλλά για να βγάλεις κάποια παιδικά σου απωθημένα. Θα σου κάνω όμως μιά σοβαρή ερώτηση, στην οποία περιμένω μιά σοβαρή απάντηση.


Συμφωνώ μαζί σου ότι "Ο κατά παράταξη βηματισμός έμπροσθεν των πολιτικών και των παπάδων δεν έκανε κανέναν Έλληνα". Αλλά τεχηέντως "ξεχνάς" να σημειώσεις ότι οι παρελάσεις ΔΕΝ γίνονται μόνον για τους πολιτικούς και τους παπάδες, αλλά ΚΥΡΙΩΣ για τους πατεράδες και τις μανάδες, του παππούδες, τις γιαγιάδες, τα αδέρφια και τους φίλους. Δηλαδή τον (ακόμη) Ελληνικό Λαό.

Επίσης γνωρίζω πολλές παρελάσεις (σχολικές) όπου ο στρατιωτικού τύπου βηματισμός δεν υφίσταται.

Δεν βλέπω λοιπόν πώς ισχύει αυτό που υποστηρίζεις. Είναι εκτός από αυθαίρετη προσωπική λανθασμένη εκτίμηση, και ολίγον "καπελωτικό" προς αυτούς που ΚΑΙ θέλουν ΚΑΙ συμμετέχουν. Αλλά εκεί που πραγματικά δείχνεις την ρηχότητά σου και την εμπάθειά σου είναι όταν λές στο τέλος "Μόνον Ραγιάδες!"

Αυτό ειδικά και μόνο, από ΠΟΥ προκύπτει και ΠΩΣ αποδεικνύεται αγαπητέ (-ή) μου; Με παραδείγματα και παραπομπές από την Ελληνική ιστορία. Μην μου αρχίσεις πάλι για Xίτλερ, Φράκνο και Μουσολίνι, γιατί εκτός από "πολύ λάθος" θα σου υπενθυμίσω και τους Λενιν, Σταλιν, Μάο, κλπ δόξα τω Θεώ βρίθει η Ιστορία από ...περίεργους.



Αυτά, έτσι για να μην γράφουμε ό,τι μας κατεβαίνει και μετά ζητάμε και το Νόμπελ λογοτεχνίας
και ...καλή συνέχεια.